Opatrunki piankowe wprowadzono około 25 lat temu. Zazwyczaj wykonane są z poliuretanu, chociaż opracowano również piankę silikonową, która stanowi miękki, chłonny opatrunek na rany ziarninujące o różnej etiologii i wielkości. Są także-przepuszczalne dla gazów, zapewniają izolację termiczną i pomagają utrzymać wilgotne środowisko w ranie (Thomas, 1993). W odróżnieniu od gazy opatrunki piankowe nie pozostawiają włókien ani cząstek i w zależności od składu mogą być stosowane na rany z lekkim, umiarkowanym lub dużym wysiękiem.
Pianki poliuretanowe
Pianki poliuretanowe są dostępne w wielu różnych postaciach oraz w różnych kształtach i rozmiarach, z krawędziami klejącymi lub bez (Morgan, 1999).
Arkusze piankowe
Składają się one z arkuszy hydrofilowej pianki poliuretanowej o otwartych-komórkach. Są przepuszczalne dla gazów i pary wodnej, a ich zewnętrzna powierzchnia pozostaje hydrofobowa (Dale, 1997). W zależności od
charakter i stan rany oraz ilość wysięku, może zaistnieć potrzeba ich zmiany od dwóch razy dziennie do raz w tygodniu.
- Punkt ćwiczeń
Sposób, w jaki arkusze pianki wchłaniają krew lub wysięk, różni się w zależności od ich składu. Jeden konkretny produkt wciąga płyn na-poddaną obróbce cieplnej powierzchnię, a następnie rozprowadza go bocznie po powierzchni opatrunku. Oznacza to, że aby zapobiec maceracji lub wyciekowi, opatrunek musi zachodzić na łożysko rany na co najmniej 2-3 cm (Thomas, 1996).
Niektóre arkusze pianki były pierwotnie zalecane wyłącznie do tamowania lekkiego wysięku, ale od tego czasu wyprodukowano bardziej chłonną wersję, odpowiednią do ran z wysiękiem od umiarkowanego do dużego (Banks i in., 1997).
Opatrunki piankowe na podłożu-filmowym
Składają się one z trzech składników: słabo{{0}przylegającej siatki poliuretanowej, która styka się z raną i ma za zadanie zapobiegać lub zmniejszać przyleganie, środkową warstwę z hydrofilowej pianki poliuretanowej oraz podłoże z folii poliuretanowej, które blokuje przepływ wysięku (Dale, 1997).
Są bardzo chłonne, często można je pozostawić na ranie przez kilka dni i można je stosować na rany z dużym wysiękiem bez obawy o macerację (Thomas, 1996).
Membrany poliuretanowe
Składają się one z cienkiego mikroporowatego arkusza pianki poliuretanowej, który został pokryty hydrofilowym klejem i połączony z podkładem z folii poliuretanowej. Są wysoce przepuszczalne dla pary wodnej, a ich przepuszczalność dostosowuje się do ilości wytworzonego wysięku.
Mają jednak ograniczoną chłonność i dlatego nadają się tylko na rany z niewielkim wysiękiem.
Opatrunki te należy zmieniać, gdy wysięk będzie widoczny w odległości 1 cm od krawędzi opatrunku lub po pięciu do siedmiu dniach, w zależności od rodzaju rany.
Opatrunki piankowe mają wiele różnych składów i struktur, dzięki czemu można je stosować na różnorodne rany, w tym na owrzodzenia podudzi, rany pourazowe, drobne oparzenia, miejsca dawcze, rany złośliwe i rany jamiste. Nie nadają się do suchych ran martwiczych, ale można je stosować w połączeniu ze środkiem do oczyszczania ran. Na przykład z hydrożelem w celu promowania autolizy (Thomas, 1993).
